دلالت مىكند بر محبّت خدا با وى . و « 1 » امّا فعلى كه دلالت كند بر محبوب بودن بنده آن است كه خداى عزّ وجلّ متولّى امر او مىشود هم امر ظاهر و هم باطن و هم پنهانى « 2 » و هم علانيه ، پس خداى او را رَهنمايى مىكند و تدبير امر او مىنمايد و خُلقهاى او را زينت مىدهد و اعضاى او را كار مىفرمايد و ظاهر و باطن او را تأييد مىنمايد و جميع غمهاى او را يك غم مىگرداند و دنيا را در دل او دشمن مىسازد و طريقى مىكند كه از غير او وحشت مىدارد و به لذّت مناجات او در خلوتها انس مىگيرد و حجابهايى كه در ميان بنده و معرفت خداست برمىدارد . فصل [ در اينكه ظاهرترين موجودات خداى عزّ وجلّ است ] بدان كه ظاهرترين موجودات و واضح‌ترين آنها خداى عزّ وجلّ است و اين از براى آن است كه خداى عزّ وجلّ به ذات خود موجود است و غير خدا به خدا موجود است . در قرآن مجيد وارد شده : « اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » « 3 » يعنى خداى عزّ وجلّ نور آسمانها و زمين است . و نور چيزى را مىگويند كه نظر به ذات ظاهر باشد و اظهار غير نمايد . و منشأ ادراك از ادراك كننده و ادراك كرده شده وجود است و بَس . و هرچه را « 4 » ادراك كنى اوّلًا وجود او را ادراك مىكنى اگرچه شعور به اين نداشته باشى و از راه نهايت وضوح بر تو مخفى مىماند « 5 » . و تعجّب مكن كه « 6 » چيزى به سبب ظهور مخفى باشد زيرا كه چيزها به ضدّ ظاهر مىشود و هرچه وجود آن عامّ باشد و ضدّى نداشته باشد ادراك آن دشوار مىباشد ، پس اگر چيزها مختلف مىبودند و بعضى دلالت بر خدا مىكردند و بعضى نمىكردند به زودى فرق ميان آنها مىتوانست كرد ، امّا چون دلالت آنها بر خداى عزّ وجلّ بر يك نسق است كار دشوار شده .

--> ( 1 ) . a s - و . ( 2 ) . پنهانى / s a نهانى . ( 3 ) . نور : 35 . ( 4 ) . a - را . ( 5 ) . مىماند / a باشد . s مىنمايد . ( 6 ) . a - كه .